Όλοι γνωρίζουμε ότι κάποια φυτά τρώγονται, γιατί τα χρησιμοποιούμαι στην κουζίνα μας. Η ρίγανη, το θυμάρι, ο δυόσμος, το δαφνόφυλλα και πολλά & πολλά άλλα για να μην μακρηγορώ, τα βάζει για να πάρουν μία ευχάριστη γεύση, κατά το δοκούν του, ο σεφ, στο πιάτο μας. Ή άλλα πάλι που τα πίνουμε, όχι απαραίτητα όταν είμαστε άρρωστοι, αλλά και όταν έχουμε ψήσει κουλουράκια και θέλουμε να τα συνοδεύσουμε αντί του καφέ, με ένα τσάι! Είτε βράσουμε μέντα, χαμομήλι, μαντζουράνα το παρασκεύασμα θα είναι γευστικότατο. Είναι τα γνωστά μας αψεφήματα.

Τα φυτά από τα οποία παίρνουμε τις ευεργετικές τους ουσίες λέγονται φαρμακευτικά ή βότανα.

Γενικά, θα μπορούσαμε να πούμε, αρωματικά φυτά και βότανα ότι είναι όλα τα χρήσιμα φυτά. Είχαν μια ιδιαίτερη θέση σε όλους τους αρχαίους λαούς και στους Έλληνες λόγω που θεωρούνταν παιδιά του Ουρανού και της Γης. Απ αυτή την πίστη στις "θεϊκές" καταβολές των φυτών, εξαπλώθηκαν και οι θεραπευτικές τους ιδιότητες.

Πληροφορίες για τη χρήση των βοτάνων από τα αρχαία χρόνια έχουμε από γραπτές σε πινακίδες που βρέθηκαν στα ανάκτορα της Κνωσού, της Πύλου, των Μυκηνών όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων το κόλιαντρο, το κύμινο, το σησάμι, το σέλινο, το μάραθο, ο κρόκος, η μέντα, ο δυόσμος, το κρίταμον και ο σχίνος. Η χρήση τους ήταν διαδεδομένη στην ιατρική, την αρωματοποιία, τη βαφική, και στην κουζίνα.

Ο Ιπποκράτης, ο Έλληνας θεραπευτής και "πατέρας της Ιατρικής", ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε σε αυτές. Κατέγραψε τη χρήση περίπου 400 βοτάνων και αρωματικών φυτών για τη θεραπεία διαφόρων ασθενειών.  Πίστευε ότι η ασθένεια ήταν στην ουσία μια ανισορροπία μεταξύ των βασικών στοιχείων μέσα στο σώμα, και η κατάλληλη χρήση των βοτάνων θα μπορούσε να αποκαταστήσει αυτή την χαμένη ισορροπία συνιστούσε τη χρήση των βοτάνων, του καθαρού αέρα, της άσκησης, και της ισορροπημένης διατροφής ως στοιχεία της καλής υγείας. Με το ίδιο θέμα ασχολήθηκαν αργότερα ο Θεόφραστος και ο Διοσκουρίδης. Δεν ήταν μόνο οι Έλληνες που αναγνώριζαν την αξία των φυτών αλλά και οι Κινέζοι, οι Σουμέριοι, οι Βαβυλώνιοι, οι Αιγύπτιοι.

Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σημαντική στροφή προς τα φυσικά προϊόντα, τόσο σε φάρμακα, όσο και σε καλλυντικά, έπειτα από μεγάλη περίοδο που θεωρούνταν ξεπερασμένα και μη αποτελεσματικά, λόγω της προόδου της χημείας και της φαρμακολογίας.

Σήμερα, σε πανεπιστημιακά κέντρα αλλά και σε εργαστήρια φαρμακοβιομηχανιών σε όλο τον κόσμο, γίνονται έρευνες σχετικά με τα βότανα και τις ιαματικές τους δράσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες η χρήση των φυσικών φαρμάκων υποστηρίζεται όλο και περισσότερο.

Σχίνος

Δίκταμο

Μαντζουράνα

Δεντρολίβανο (Λασμαρί)

Μέλισσα η φαρμακευτική

Εχινάκια

Ιβίσκος

Σχοινόπρασα

Μολόχα

Θυμάρι

Μάραθος

Δάφνη

Ρίγανη

Σπατζιά (Φασκόμηλο)

Τσουκνίδα

Βασιλικός

Μέντα (Menta Piperita)

Δυόσμος (Menta viridis)

Τσάι του βουνού

Τίλιο ή Φιλύρα